شرکت‌های مختلف از چند استراتژی خاص و گاه متضاد بهره برده بودند. در نام برنامه‌‌‌های وفاداری بیشتر برندها (۶۶ درصد) واژه‌‌‌هایی

مانند «پاداش» یا «برنامه وفاداری» به چشم می‌‌‌خورد.  در حالی که چنین رویکردی در نام‌گذاری به مشتریان کمک می‌کند تا به راحتی هدف برنامه‌‌‌های شما را درک کنند، به نظر بیش از حد تجاری و متمرکز بر بازاریابی است.

چنین وضعیتی در تناقض با هدف ایجاد حسی از «جامعه» مشتریان  به نظر می‌‌‌رسد.

یکی از رویکردهای موفق در نام‌گذاری برنامه‌‌‌های وفاداری و باشگاه مشتریان، استفاده از جناس و بازی با کلمات است. فقط تعدادی از برندها از این روش استفاده کرده بودند. به‌عنوان مثال برند NARS نام برنامه وفاداری‌‌‌اش را NARSissist Rewards گذاشته بود.

این روش نام‌گذاری، به‌‌‌ویژه اگر به نام‌‌‌هایی خوش‌‌‌معنا منجر شوند، در خاطر مشتریان می‌‌‌ماند و ارتباط ذهنی بهتری با برند اصلی پیدا می‌کنند.  به این صورت، وجه تمایز قدرتمندی با سایر رقبا نیز ایجاد می‌شود.

بهتر از آن، استفاده از نام‌‌‌های جامعه‌‌‌محور است. حدود یک‌‌‌سوم از برنامه‌‌‌های وفاداری (۱۷ برند) از واژه‌‌‌هایی مانند «باشگاه»، «جامعه»، «حلقه» یا «خودی‌‌‌ها» استفاده کرده بودند.

تحلیل ما نشان داد که برخی از برندها خلاقیت به خرج داده بودند و طرح‌‌‌های بازاریابی خود را در ذهن مشتریانشان کمیاب و نادر جلوه داده‌‌‌اند.

این کار از طریق استفاده از واژه‌‌‌هایی مانند «رویایی»، «اختصاصی» یا «وی‌‌‌آی‌‌‌پی» انجام شده است. هر قدر که یک انجمن یا جامعه، انحصاری‌‌‌تر باشد، مشتریان از نظر روانی احساس خاص بودن بیشتری کرده و از حضور در آن لذت بیشتری می‌‌‌برند.

آنها این احساس را خواهند داشت که فرصتی طلایی برای پیوستن به یک جامعه محدود و خاص در اختیار آنها قرار داده شده است.  شرکت ولنتینو بیوتی با انتخاب باشگاه رویاهای ولنتینو بیوتی (Valentino Beauty Dreams Club) به عنوان نام برنامه وفاداری مشتریان خود، از این استراتژی استفاده کرده است.

اما تاکید بر خاص بودن و انحصار، تنها روش ترغیب مشتریان به عضویت در برنامه‌‌‌های وفاداری و مشارکت نیست. برند فورچونا (Furtuna)  به جای تمرکز بر اختصاصی و انحصاری بودن خدمات خاصش به مشتریان، از واژه ایتالیایی خانواده استفاده کرده است (La Famiglia)  تا حس خونگرمی و یادآوری شعار آنها مبنی بر «خانواده همه‌‌‌چیز است» را انتقال دهد.

استراتژی نام‌گذاری انحصاری و نام‌گذاری عمومی، در عمل متضاد یکدیگر هستند. نمی‌توان با قاطعیت گفت که کدام یک نتیجه بهتری خواهند داشت. این تصمیم بستگی به حوزه فعالیت شما، رسالت اجتماعی و استراتژی‌‌‌های کلان و بازار هدفتان خواهد داشت. البته اغلب زمانی که حوزه فعالیت یا محصولات/خدمات شما لوکس و تجملاتی هستند، تمرکز بر انحصار و خاص بودن نتیجه بهتری خواهد داشت.

تاکید بر جامعه و حس جمعی می‌تواند برای برندهای متعالی، دغدغه‌‌‌محور و متمرکز بر رسالت‌‌‌های اجتماعی و زیست‌‌‌محیطی کارکرد بیشتری داشته باشد.

 از نظر استراتژی رقابتی، این نوع نام‌گذاری به طور معمول برای کسب و کارهایی مناسب است که تمرکز خود را بر افزایش سهم بازار از طریق قیمت‌های رقابتی گذاشته‌‌‌اند.

البته به طور کلی، پیشنهاد این است که نام‌‌‌های انتخابی به شکلی باشد که با عبور از اهداف تجاری و بازاریابی، مشتریان را به حس و هدفی ارزشمندتر برساند. آنها باید از حضور و مشارکت در برنامه‌‌‌های وفاداری لذت ببرند و به اهداف و رسالت‌‌‌های شرکت ایمان داشته باشند.

طبق نظریات روان‌شناسی اجتماعی، زمانی که یک برند بتواند جامعه خاصی از مشتریان پیرامون نام و جایگاه خود بسازد، به مشتریانش هویت اجتماعی اعطا می‌کند که متناسب با تلقی شخصی مطلوب آنها از خودشان و منبعی برای افتخار و اعتماد به نفس می‌شود.