عاداتی برای مدیریت ظرفیت ذهن

بسیاری از رهبران سازمانی بهره‌‌‌وری را با پرمشغله بودن یکی می‌‌‌دانند و بر این باور هستند که هرچه بیشتر کار کنند، دستاورد بیشتری خواهند داشت، در صورتی که فشار ذهنی بیش ‌‌‌از حد به خستگی در تصمیم‌‌‌گیری منجر می‌‌‌شود و به مرور زمان کیفیت انتخاب‌‌‌ها را از بین می‌‌‌برد. از سوی دیگر، اینکه همواره در حال پردازش اطلاعات باشید هم قدرت آینده‌‌‌نگری استراتژیک را محدود می‌‌‌کند و باعث می‌‌‌شود رهبران به جای پیش‌‌‌بینی برای آینده، صرفا به اتفاقات واکنش نشان دهند. اگر زمانی برای تامل وجود نداشته باشد، خلاقیت آسیب می‌‌‌بیند و رهبران سازمانی برای اتصال ایده‌‌‌های گوناگون به یکدیگر یا دستیابی به بینشی تازه به مشکل برمی‌‌‌خورند. از همه مهم‌‌‌تر فرسودگی روانی ناشی از فشار مداوم ذهنی، قدرت الهام‌‌‌بخشی، برقراری ارتباط و انرژی بخشیدن به تیم را نابود می‌‌‌کند و در نهایت به خستگی عاطفی منجر می‌‌‌شود. من در کارم به عنوان مشاور رهبران سازمانی به تجربه دریافته‌‌‌ام که بزرگ‌‌‌ترین تغییر زمانی رخ می‌‌‌دهد که رهبران سازمان به این آگاهی دست پیدا می‌‌‌کنند که مهم‌‌‌ترین مساله برای آنها چیست و باید روی چه چیزی تمرکز کنند.

وقتی برای فکر کردن جا باز می‌‌‌کنند، از واکنش‌‌‌های لحظه‌‌‌ای فاصله می‌‌‌گیرند و به رهبری سازمانی آگاهانه و اثرگذار می‌‌‌رسند. من برای تقویت این تحول، رویکرد ساختارمندی را طراحی کرده‌‌‌ام که به رهبران سازمان کمک می‌‌‌کند لحظه‌‌‌ای مکث کنند، تامل کنند و پیش از ورود به موج بعدی درخواست‌‌‌ها، از زاویه تازه‌‌‌ای به مسائل نگاه کنند. آن دسته از رهبران سازمانی که بتوانند تامل ‌‌‌کردن را به یک عادت تبدیل کنند، دوباره کنترل زمانشان را به دست می‌‌‌گیرند و توانایی رهبری هدفمند خود را تقویت می‌‌‌کنند. فراموش نکنید که «بازه زمانی خالی» تجملات نیست، بلکه یک ضرورت استراتژیک است. سوال اینجاست که رهبران سازمانی چگونه می‌‌‌توانند در شرایطی که همه از آنها انتظار دارند و هر کسی درخواستی دارد، زمانی برای تفکر عمیق داشته باشند؟