پنج راه حفظ استعدادها

نویسنده: جیسون وارنر / کارشناس بازاریابی دیجیتال و مشاور رسانه
مترجم: مهدی نیکوئی
بسیاری از شرکت‌ها با آنکه حقوق خوبی پرداخت می‌کنند و مسیر شغلی شفاف و محیط کاری خلاقانه دارند، باز هم به سختی می‌توانند کارکنان برتر خود را حفظ کنند. توجه به اصول انسانی، رشد شخصی، حمایت از مدیران و استفاده از داده‌ها و تکنولوژی در تصمیم‌گیری‌ها، به حس تعلق خاطر کارکنان در سال ۲۰۲۵ کمک می‌کند.

حفظ و نگه‌داشت استعدادهای سازمانی هر سال دشوارتر از قبل می‌شود؛ به شکلی که در برخی از صنایع و شرکت‌ها تبدیل به یکی از چند اولویت اصلی کسب و کار شده است. بسیاری از آنها با آنکه حقوق خوبی پرداخت می‌کنند و مسیر شغلی شفاف و محیط کاری خلاقانه فراهم کرده‌‌‌اند، باز هم به سختی می‌توانند کارکنان برتر خود را حفظ کنند. شاید بخشی از دلیل را باید در تغییر فرهنگ کار و کوتاه‌‌‌تر شدن دوران عمر کارکنان در هر سازمان دانست. اما ریشه مشکل در هر جا که باشد، مهم‌تر از آن یافتن راهکار مناسب است. به نظر می‌‌‌رسد که راهکار مشکل کنونی، بازگشت به اصول اولیه است. این مقاله، گام‌‌‌های عملی برای حفظ و پرورش استعدادها و ایجاد کسب و کارهایی بهتر معرفی می‌کند.

ریچارد برانسون، مدیر بریتانیایی و بنیان‌گذار گروه‌‌‌ تجاری بین‌المللی ویرجین (Virgin Group)، توصیه‌‌‌ معروفی درباره کارکنان دارد: «از کارکنان خود حفاظت کنید تا آنها از کسب و کار شما حفاظت کنند.» به‌نظر می‌‌‌رسد که همین توصیه ساده، در بسیاری از مواقع به فراموشی سپرده شده است. از جمله حوزه‌‌‌های کم‌‌‌توجه به این توصیه را می‌توان بازاریابی و رسانه دانست. در حالی که ۶۰‌درصد از کارکنان جوان در حوزه بازاریابی، در نظرسنجی‌‌‌های معتبر عنوان کرده‌‌‌اند که مشتاق کار در حوزه بازاریابی هستند، اشتیاق و علاقه آنها ظرف چند سال به شدت کاهش پیدا می‌کند. یکی از مهم‌ترین دلایل آن نیز، ناتوانی کسب و کارها در رسیدگی به نیازهای کارکنان خود برای اطمینان از رشد و پایداری بلندمدت است.

در عصر حاضر بیش از نیمی از متخصصان منابع انسانی، مهم‌ترین چالش حوزه کاری خود را حفظ کارکنان می‌‌‌دانند. در این بین، برخی شرکت‌ها و صنایع شرایط دشوارتری دارند و البته حوزه‌‌‌ای مانند بازاریابی در آن به چشم می‌‌‌خورد. وضعیت حفظ و نگه‌داشت کارکنان در حوزه بازاریابی ضعیف‌‌‌تر از تمام حوزه‌‌‌ها (و حتی حوزه گردشگری که به تغییرات دائمی کارکنان معروف شده است) است و مدت زمان متوسط حضور کارکنان در این حوزه، ۲۴‌درصد پایین‌‌‌تر از متوسط حوزه‌‌‌های مختلف است.

در چنین شرایطی، گاهی اوقات شاهد آن هستیم که انرژی منابع انسانی به جای یافتن راهکارهای مناسب، برای پیدا کردن مقصر تلف می‌شود. از یکسو، عصر استعفای خاموش متهم می‌شود که در آن کارکنان در فرهنگ سازمان‌ها حل نمی‌‌‌شوند و مانند دهه‌‌‌های پیش متعهد به حضور ماندگار نیستند. از سوی دیگر، کلیشه‌‌‌هایی درباره نسل‌‌‌های جوان کارکنان مانند «تنبل بودن» یا «بی‌‌‌تفاوتی» آنها مطرح می‌شود (تصور کنید چنین اتهام‌‌‌هایی چه اثری بر روحیه کارکنان می‌‌‌گذارد). تمام این اتهامات و مقصریابی‌‌‌ها در حالی است که بسیاری از شرکت‌ها در رسیدگی به مسائل مختلف منابع انسانی مانند سن‌‌‌گرایی، تخصص و تجربه کارکنان کم‌‌‌توان بوده‌‌‌اند. در نهایت، واضح است که حتی ریشه‌‌‌یابی درست نیز تا زمانی که به حل مشکل ختم نشود، فقط بهانه‌‌‌تراشی است.

خبر خوب این است که مشکل حفظ و نگه‌داشت کارکنان فقط بحث مالی آن نیست. در حقیقت، تنها ۱۳‌درصد از افراد شغل خود را در جست‌‌‌وجوی حقوق بیشتر ترک می‌کنند. دغدغه اصلی آنها، یافتن یک محیط کاری منصفانه‌‌‌تر، مراقبتی‌‌‌تر و حمایتگر است که بتوانند در آن احساس تعلق خاطر داشته باشند. با این توضیح، چه کاری می‌توان انجام داد؟ ما پنج ایده داریم که باعث شوند افراد، خواهان کار کردن برای کسب و کار شما باشند.