هفت قابلیت مدیریت مشارکتی

تحولاتی که در عصر دیجیتال پشت سر می‌‌‌گذاریم، مانند شمشیری دولبه است و هر دو سبک مدیریتی کلی را می‌تواند تقویت کند. از یک سو، به دلیل افزایش جمع‌‌‌آوری داده‌‌‌ها و گسترش پایگاه‌‌‌های داده، مدیران قادر به بررسی و دخالت در جزئی‌‌‌ترین داده‌‌‌های مربوط به کارکنان و مشتریان خود هستند.از سوی دیگر، قابلیت‌‌‌های فراوانی برای افزایش توانمندی کارکنان، واگذاری بخشی از مسوولیت‌‌‌ها به آنها و سبک‌‌‌تر کردن بار مدیران فراهم شده است.سازمان‌هایی که با چالش‌‌‌های دگردیسی دیجیتال مواجه هستند، اغلب راهکار دوم را انتخاب می‌کنند. آنها به تدریج متوجه می‌‌‌شوند که نیاز به یک سبک مدیریتی فراگیر در سطح سیستم است که از استعدادهای متنوع و دیدگاه‌‌‌های گوناگون بهره بگیرد.این کلی‌‌‌نگری به جای دام جزئی‌‌‌نگری برخی مدیران، برای بقای بسیاری از شرکت‌ها حیاتی است.

سبک کل‌‌‌نگری مدنظر می‌تواند منجر به نوعی سبک مدیریتی مشارکتی شود؛ سبکی که یک فضای باز با ارتباطات صادقانه را ترویج می‌کند، احترام به یکدیگر در آن دیده می‌شود و حرکت سازمانی و تیمی به جای آنکه متکی بر فشار یا ترس باشد، بر اساس اهداف مشترک و میلی درونی صورت می‌گیرد. در چنین دیدگاهی، مدیران و رهبران سازمانی به جای آنکه نقش کنترل‌‌‌کننده و حتی هماهنگ‌‌‌کننده را بر عهده داشته باشند، تسهیل‌‌‌گر و توانمندساز هستند. آنها کارکنان را توانمند برای هر تصمیم، ایده‌‌‌پردازی و اجرا می‌کنند.تسهیل‌‌‌گری هم به این معناست که انگار فقط برای فراهم آوردن شرایط فعالیت آنها تلاش می‌کنند و زیرساخت‌‌‌ها و الزامات را در اختیار آنها می‌‌‌گذارند. در چنین فضایی، گروه‌‌‌های کاری توانمند در همکاری با یکدیگر به راهکارهای خلاقانه می‌‌‌رسند و تغییرات موردنیاز سازمان از درون آغاز می‌شود.این استراتژی و سبک مدیریتی مشارکتی، به‌‌‌ویژه در دوران دگردیسی دیجیتال و البته در صنایع پویاتری مانند الکترونیک، ‌‌‌ پزشکی و داروسازی اهمیت دارد که هر روز تغییر و تحولی جدید را تجربه می‌کنند.در چنین شرایطی، معرفی پی‌درپی فناوری‌‌‌های جدید، تغییر ذائقه مشتریان یا تغییر فضای قانون‌گذاری، نیازمند انطباق‌‌‌پذیری سریع و جریانی مستمر از ایده‌‌‌های خلاقانه است که بتوانند شرکت را همگام با روند سریع تغییرات فناوری نگه دارند.